ปัจจัยที่มีผลต่อความตื่นตัวทางวัฒนธรรมประชาธิปไตยของนักศึกษา ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

  • กัลยกร สังขชาติ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
Keywords: ความตื่นตัว, วัฒนธรรม, ประชาธิปไตย, รัฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

Abstract

การวิจัยนี้ศึกษาระดับความตื่นตัวทางวัฒนธรรม เปรียบเทียบจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และปัจจัยด้านการกล่อมเกลาทางการเมือง และวิเคราห์ถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อความตื่นตัวดังกล่าว โดยมีกลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี มุ่งเน้น นักศึกษาวิทยาลัยนวัตกรรมและการจัดการ สาขาวิชารัฐศาสตร์ จำนวน 181 คน รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว แลพสมการการถดถอยของพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) พบว่า 1) นักศึกษามีระดับความตื่นตัวทางวัฒนธรรมประชาธิปไตย อยู่ในระดับมากที่สุด ( x ̅=4.27,S.D= .427) 2) ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า สาขาวิชา มีความความตื่นตัวทางวัฒนธรรมประชาธิปไตย แตกต่างกัน ส่วน เพศ อายุ การนับถือศาสนา ระดับชั้นปี มีความตื่นตัวทางวัฒนธรรมประชาธิปไตย ไม่แตกต่างกัน 3) ผลการวิเคราะห์สมการ การถดถอยพหุคูณ ชี้ว่าปัจจัยการกล่อมเกลาทางการเมือง ด้านสถาบันครอบครัว, ด้านสถาบันการศึกษา, และ ด้านกลุ่มเพื่อน มีผลต่อความผูกพันองค์การ คิดเป็นร้อยล่ะ 35.3

References

ชัยกฤต รัตนากร. (2558). ปัจจัยที่มีผลต่อการตื่นตัวทางการเมืองของนักเรียนโรงเรียนชลราษฎรอำรุงและโรงเรียนชลกันยานุกูล ในการเมืองแบบประชาธิปไตย. รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทินพันธุ์ นาคะตะ.(2546). วิถีชีวิตไทย : วัฒนธรรมทางการเมืองของคนรุ่นใหม่. กรุงเทพฯ : โครงการเอกสารและตำรา สมาคมรัฐประศาสนศาสตร์ นิด้า.
ธนาภรณ์ โง้วเจริญและวัชรินทร์ ชาญศิลป์. (2560). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของนักเรียนโรงเรียนศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ 4(1), 133-147.
นิติธร กล่ำคุ้มและ เชี่ยวชาญ อาศุวัฒนกูล. (2561). “วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา”. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้ 11(1), 125-30
พระมหาสุนทร จตุรพิธสุภาพ. (2555) การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมทางการเมืองของชาวไทยเชื้อสายกะเหรี่ยงที่ตำบลแก่นมะกรูด อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี . มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช/นนทบุรี.
พฤทธิสาณ ชุมพล. (2547). ระบบการเมือง: ความรู้เบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มยุรี ถนอมสุข. (2554). การรับรูขาวสารทางการเมืองกับการมีสวนรวมทางการเมืองของนิสิตภาควิชาพลศึกษาและกีฬา คณะศึกษาศาสตรและพัฒนศาสตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร วิทยาเขตกําแพงแสน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร วิทยาเขตกําแพงแสน.
รุจิรวัทน์ ลำตาล. (2557). บทบาทสถาบันทางสังคมในการให้ความรู้ทางการเมืองการปกครองแก่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี 3(2), 52-61.
วัชรพงษ์ อำนวยรักษ์สกุล. (2561). หลักประชาธิปไตย “ประชาธิปไตยก้าวไกล คนไทยต้องพัฒนา”. หลักสูตรนิติธรรมเพื่อประชาธิปไตย วิทยาลัยศาลรัฐธรรมนูญ.
วัฒนา เซงไพเราะ. (2555). ความตื่นตัวทางการเมืองของเยาวชนในสถาบันการศึกษาในเขตกรุงเทพมหานครกับการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย ชวงป พ.ศ. 2549-2554. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (สื่อสารการเมือง) วิทยาลัยสื่อสารการเมือง มหาวิทยาลัยเกริก
สมปอง รักษาธรรม. (2552). ความตื่นตัวทางการเมืองของเยาวชนในพื้นที่ภาคใตกับการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยในประเทศไทยชวงปพ.ศ. 2549-2552 : ศึกษากรณีเปรียบเทียบนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา 5 จังหวัดภาคใต้. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (สื่อสารการเมือง) วิทยาลัยสื่อสารการเมือง มหาวิทยาลัยเกริก.
Samuel Huntington.(1969). Political Order in Changing Societies. (Second edition) Connecticut: Yale University Press.
Published
2020-12-02